و اینک آخر دنیا

یک زن و شوهر جوانند با مادر دخترک. زنک، یک مادر به تمام معناست. صبح ساعت چهار بیدار می شود برای داماد اسگلش صبحانه درست می کند. صبحانه هم که می گویم منظورم نان و پنیر و چای شیرین نیست. اینها برای صبحانه همان چیزهایی را می خورند که ما برای ناهارمان می خوریم. با همان تفاصیل پلو و خورش و کوفت و زهر مار. پسره الدنگ که می رود سر کار، نوبت دخترک است. مامان جان برای ایشان هم صبحانه درست می کنند تا ساعت 9 تشریف بیاورند کوفتشان کنند. جالب هم اینجاست که دخترک نه در درست کردن غذا کمک می کند به ننه اش، نه در جمع کردن ظرف و ظروف و نه در شستنشان. فقط می خورد و همه چیز را همان طور که بود می گذارد روی میز و برمی گردد توی اتاق. حتی لیوانش را هم برنمی دارد یک آب بزند.

نوبت شام و ناهار هم همین روال تکرار می شود. یعنی از وقتی اینها آمده اند، ما این مامان “کوچمولوی” دوست داشتنی را فقط توی آشپزخانه دیده ایم. از همه جالبتر هم انگلیسی مامان جان است. پدر سگ از من هم بهتر حرف می زند. مثل سگ هم می روند حمام. شب قبل خواب، صبح بعد از خواب، و یکی دو بار هم در طی روز و گاهی هم زن و شوهر با هم، حدودهای ساعت چهار صبح. بیچاره ها اوایل فکر می کردند ساعت چهار صبح همه اهل خانه خوابند. بعدها دستشان آمد که اینجا خانه دراکولاهاست. خلاصه که دست و بالمان حسابی بسته شده است توی این چند هفته. هرچند اگر این خرس خندان (دیلاک) راست بگوید، پنجم دسامبر می روند رد کارشان.

دیشب مهمانی آخر ترم کلاس خانم پیرایه بود. اینجا ادبیات فارسی درس می دهد به ایرانیها. من و مهران توی کلاس نبودیم ولی بنا به عرف معمول لطفی که دارند به ما، دعوتمان کردند. محل مهمانی هم کتابخانه سازمان همیاری ایرانیان بود توی هریس پارک. رفتیم و خوردیم و خواندیم و نوشیدیم و خندیدیم و خلاصه کلی حال داد. هر وقت می روم توی یک جمع ایرانی که خودمان را خفه می کنیم با ” نجسی” ، یاد مهمانی شیما* می افتم.

یادش به خیر! شیما از بچه های دانشکده بود. تازه با یک بابایی به اسم علی ازدواج کرده بود. علی هم پسر ماهی بود. خلاصه که اولین تولد شیما در خانه جدیدشان بهانه ای شد برای یک جشن “خفنگ”. ما را هم دعوت کردند که بی هیچ تردیدی رفتیم. هنوز همه مهمانها نیامده، بساط آب شنگولی ولو شد و برادر شیما خانوم هم که اسمش یادم نیست – اگر هم بود فرقی نمی کرد چون مجبور بودم اسم مستعار بگذارم -  مهمان نوازی را درحق ما تمام کرد و هم خودش را خفه کرد توی الکل، هم ما را. خلاصه تا قبل از اینکه مهمانی شروع شود و بخواهیم کیف بساط بزن و بکوب را ببریم، حاجیتان به رحمت ایزدی پیوسته بود. یعنی اگر شما چیزی از آن مهمانی یادتان هست، من هم یادم هست. البته یک چیزهایی یادم ماند. مثلا اینکه یکی از دخترهایمان از وسط مهمانی شلوارش را عوض کرد. نمی دانم چرا وسط آنهمه صحنه مات و مست،این یکی فقط یادم مانده است و طرف هم هیچوقت نگفت چرا شلوارش را عوض کرده بود.

به هر حال مهمانی ساعت سه بعد از نیمه شب تمام شد. من هم چون طبق معمول ننه مان خشتک موبایلمان را کشیده بود سرمان که یا می آیی خانه یا خودم و خانه و روح پدرت را  با هم آتش می زنم، راه افتادیم بیاییم خانه و این در حالی بود که سه قدم پشت سر هم نمی توانستم روی یک خط مستقیم بردارم. خلاصه وقتی شیما و علی دیدند اصرار به ماندن ما فایده ندارد ما را انداختند توی ماشین یکی از رفقایشان که اصلا نمی دانستم کی هست بنده خدا، که ما را برساند تا یک جایی. ایشان هم لطف کردند و ما را تا میدان هفت حوض رساندند. از ماشین که پیاده شدم و یک کم زور زدنم تا چشمهایم در حد لازم برای دیدن دور و برم باز شود، اولین چیزی که به چشمم خورد تابلوی نره خر کلانتری 137 نارمک بود.

همین که یک آدم پاتیل، با فکل کراوات، ساعت چهار صبح تو خیابانهای پایتخت جمهوری اسلامی – آن هم یک خیابان اصلی که شبها تو سر سگ بزنی گشت و مامور از سر و کولش می ریزد – راه بیفتد سمت خانه و سالم و سلامت به مقصد برسد از نشانه های وجود خداست. خلاصه که جای شما خالی، تا ساعت چهار بعد از ظهر فرداش مست بودم. خیلی حال داد. ولی آن شب درس عبرتی شد برای حضرتمان که دیگر هرگز زیاده روی نکنیم. هرچند از وقتی آمدم سیدنی دو بار دیگر خودم را خفه کرده ام. اولین بار همان شب “اسپنیش کلاب” بود که ارژنگ آن دخترک – فکر کنم آلمانی بود – هم میزی مان را انداخت بغلم، دومی اش هم شب دومی که با کلئوپاترای شیلیایی رفتیم بیرون. البته آن شب دومی خدایی اش تقصیر ما نبود. من  چون می دانستم قرار است چیزی بماسد، می خواستم تا بیخ مخچه ام هشیار باشد. ولی دخترک بی پدر و مادر یک کوکتل معرفی کرد که معجون رستم هوا کن بود لا کردار. اولی را که رفتم بالا به قول بهمن مفید توی قیصر لول لول شدم. فهمیدم که به فاکم می دهد، ولی بعد از یک دودوتا چهارتا، بین هشیاری و لذت از لحظه به لحظه بودن در کنار “طرف” و لذت نوشیدن این شاهکارخلقت، دومی را انتخاب کردم. ولی خوب با این حال کلی چیز خوشگل از آن شب یادمان ماند.

کلاسهاهمه تمام شده اند غیر کلاس تایپو که خیال بیرون کشیدن از ما را ندارد حالا حالاها. پنجشنبه هفته بعد، آن هم تمام است به حول و قوه الهی. کلاس طراحی وبسایت کانون اکنون هم دو جلسه دیگر تمام است و اینها که تمام شوند با آغوش باز می نشینیم به استقبال کریسمس. کلی کار دارم برای این دو ماه و نیم تعطیلی. از همه مهمتر اینکه باید بنشینم سر فتو شاپ که گاو عظمی تشریف دارم توش. روزهای اول کلاس تایپو که خوردم به پیتر و روش تدریس سگ کشش، اشکم درآمده بود. ولی الان که مثل آب خوردن  با این دیزاین کار می کنم و “زرت و زرت” کتابچه در می آورم از خودم، فکر می کنم کاش کلاس عکاسی و فتوشاپمان را هم این مردک چینی درس می داد. هرچند روش تدریس توی “تیف” شاهکار است. معلمها اصلا نمی گویند فلان کار را باید چطور بکنی و یا قانون فلان چیز چی است. یک تکه کاغذ می دهند دستت که تویش نوشته اند چکار باید بکنی و چقدر وقت داری. بعد یک مختصری از کار با نرم افزار یا وسایل مربوط – مثلا فتوشاپ یا کار با گواش- برایت می گویند و یکی می زنند در مبارکت که حالا برو کار را درست کن. بعد که خودت می روی و بخیه لازم می شوی و کار را می آوری، شروع می کنند به ریدن توی کار که اینجا را اینطوری بکنی بهتر است و به این دلیل، آنجا را مثلا رنگ قرمز بزنی به این دلیل بهتر است و قس علی هذا. خلاصه یکی کار را که تحویل می دهی حداقل سه بار اول تا آخرش را عوض کرده ای و دیگر خدا شده ای توش. پروردگار این روش هم همین پیتر جیگر طلاست که  خر پوست می اندازد سر کلاسش.

امشب هم با آرمان رفتیم همین “اپینگ کلاب” یک کم هلو دید زدیم و آرمان جان به دست مبارک ما توی بیلیارد به لقب ” سوسک السلطنه” مفتخر شد و الان هم آمده است خانه ما و ولو شده  روی کاناپه و کپیده. فردا هم احتمالا می رویم لب دریا، اگر مثل دفعه قبلی که رفتم یکهو هوای آفتابی نزند به باد و باران. این روزها هوای سیدنی داغ داغ است و آفتاب مخ می تاباند اساسی و تمام آدمهایی که من می شناسم دارند مثل بز قرینه عرق می ریزند و مرا فحش می دهند. خیلی حال می دهد این هوا. به قول خودمان جگرش را بخورم.