از اعتصاب تا سیاست

نوامبر 1, 2009 at 07:15 (Uncategorized)

اینها هم دیگر شورش را درآورده اند توی این دموکراتیک و غیر خشونت آمیز رفتار کردنشان. یک چند وقتی است توی «تیف» دارند می زنند توی سروکله شان برای کم کردن هزینه ها. برای همین دارند ساعتهای تدریس را به ضرر استادان حق التدریس دستکاری می کنند. یعنی ساعتهای بیشتری را می کنند توی پاچه معلمهای استخدامی که خوب این به ضرر آنهایی است که ساعتی پول می گیرند. برای همین هم «ساعتی ها» چند باری با همکاری سندیکا اعتصاب کرده اند تا حالا. البته اعتصاب چه عرض کنم، اینها آبروی اعتراض مدنی را هم برده اند. اعتصابی که شب قبلش ایمیل بزنی به دانشجوها و خبر بدهی که فردا اعتصاب است و بعد هم معذرتخواهی کنی به خاطر هر نوع زحمتی که ممکن است پیش بیاید برایشان که نشد اعتصاب. به قول مهران اصل اعتصاب برای ایجاد نارضایتی است.

خلاصه اعتصاب اول کار نکرد تا این چهارشنبه که باز هم حق التدریس ها جلسه داشتند و این بار دیگر «قاطی» کردند و همان از جلسه که آمدند بیرون اعلام اعتصاب کردند. ما سر کلاس کارولین داشتیم نقاشی می کشیدیم که دیوید معلم عکاسی مان آمد دم در کلاس و خبر داد که اعتصاب است. همه هم در یک جایی شان عروسی شد، چون تعطیلی کلاسهای چهارشنبه به معنی یه هفته وقت اضافی برای تحویل مشقهایمان بود. آن وسط من از همه بیشتر ذوق کردم. نه به خاطر وقت اضافی که باعث شد این آخر هفته با وجدان راحت لنگهایم را هوا کنم و 16 ساعت بخوابم، بلکه به خاطر اتفاقی که افتاد. بالاخره نمردم و توی این مملکت یک اعتصاب مردانه دیدم. کم کم داشتم نا امید می شدم. آنقدر ذوقمرگ شده بودم از خبر اعتصاب که همه کلاس میخ شده بود روی من. اینها چه می فهمند لذت اعتصاب را!

معلم «دیزاین پراسس» مان دست گل پسرش را گرفته است و دو نفری زده اند به بیابانهای استرالیا. برای همین هم کلاسش مثل این بچه یتیمها دارد دست به دست می شود بین معلمها. این هفته موعد تحویل پروژه وایکینگها بود. می دانستم که هیچکس آماده نکرده است کار را، بجز من که یک هفته از تعطیلاتم را به فاک دادم سرش. وقتی رسیدم سر کلاس قبل از من فقط یک نفر آمده بود. معلم تازه هم یک عدد جنتلمن انگلیسی اتو کشیده بود، از همانهایی که ولشان کنی دوباره بساط چوب و فلک را علم می کنند سر کلاسها. از آنجایی هم که بین بچه های کلاس فقط اینجانب کمی «اولد فشن» تشریف دارم و بقیه کمی تا اندازه ای آدم فضایی هستند، مورد توجه این آقا بزرگ عصر چارلز پنجم قرار گرفتیم شدید. با مزه اینجا بود که بعدا وقتی برای تحویل کار رفتم دفتر استادان حق التحریر، دو ساعت مخم را کار گرفت به غر زدن به خاطر رفتار دانشجوها که این چه وضعی است و این رفتارها دارد «نورم» می شود و اینها نمی فهمند و از این قبیل حرفها. کلی یاد استادان خودمان افتادم تو ایران که تا کمی حالشان گرفته می شد از خر و گوساله بارمان کمی گردند تا پفیوز و بگیر برو جلو. ولی کلا با این » اولد فشن بریتیش من» کلی حال کردم. کلا ما اینها را بیشتر درک می کنیم!

همچنان داریم فیلم می بینیم مثل سگ. مهران پیشنهاد داد حالا که داری مثل سگ فیلم می بینی حداقل جایی چیزی بنویس درباره شان. این بچه فکرهای خوبی می زند به سرش. شاید نوشتم. اگر بنویسم توی جاده یکطرفه و به انگلیسی می نویسم که هم وبلاگ انگلیسی مان شامل خمس نشود و به قول زن بابایم «مشغول ذمه» نشویم، هم شما کمی به انگلیسی ما بخندید و روحتان شاد شود.

من تحتها الانهار مطلب قبلی دیدم جماعت چه دل خونی دارند از این کنعان! البته فیلم خودش کلم پیچ هست، سینماها هم خودشان بخواهند سانسور کنند که عاشورا می شود کلا. کل ماجرای فیلم این بود که این خواهرمان با آن علی آقا بله! یعنی بعد از ازدواج با جناب استاد گرامی، عشق دوران دانشجویی دلنشین تر به کام نشسته اند. بعد هم که خانه مجردی علی آقا ( آقا مرشد!) و مابقی قضایا. خواهر از فرنگ آمده هم همان روزی که با علی رفت در خانه اش برای کرایه کردن، قضیه را فهمید چون قبلا با خواهرش رفته بود آنجا. برای همین شوهر از شنیدن خبر حامله گی شوکه شد چون اینها مدتها بود که با هم نمی خوابیدند – که البته تو سینمای ایران نمی شود این را علنا نشان داد- و برای همین هم بود آن جمله اخر زن که «بمانم؟» . این یعنی که مرا می بخشی به خاطر خیانتم به تو؟ البته همه اینها پس از تاملات واپسینی حالیمان شد وگرنه به محض تمام شدن فیلم حالت بزی را داشتم که یک کلم سخنگو گذاشته باشند جلوش.

نمی دانم نوشته ام یا نه. برای رشته ادبیات تقاضا دادم برای دانشگاه «وسترن سیدنی» که اگر قبول کنند برویم «پارت تایم» ادبیات بخوانیم. اگر شد که به قول اینها » گود»، وگرنه یک فکرهای دیگری داریم که انشاءالله به وقتش اعلان رسمی می کنیم. از همین الان هم بگویم که فکر ازدواج نیست. بل نگیرید. البته اگر «کیس» مناسب سراغ دارید معرفی کنید، قول می دهیم » کانسیدریشن» کنیم روش.

الان هم ساعت شش غروب روز یک شنبه است و من هنوز صبحانه نخورده ام! دیشب برو بچه ها «تلپ» شدند اینجا تا یک و دوی نیمه شب به فک و شعر گفتن. عین بچه های خوب هم همه چیز را، از سوسیس و مرغ بگیر تا آبجو خودشان خریدند آوردند. دستشان درد نکند. ما هم پررو پررو صدایمان در نیامد . البته که خوب به قانون ایران «مکان» از ما بود طبیعتا و ما می بایست «خرج فری» باشیم. خوش گذشت به هر حال. آرمان هم طبق معمول همین جا کپه مرگش را گذاشت و صبح من خواب بودم که رفت. این بشر شبهای تعطیل به قصد نرفتن خراب می شود خانه ما. خلاصه که جای همه اسیران وطن خالی، خوش گذشت. هرچند که ما به فاک فنا رفتیم اینجا و نشد که یک مهمانی برویم یا بدهیم و آقایان مثل آدم بیایند و بخورند و بنوشند و فک و شعر بگویند و بروند و حرف را به سیاست و نقشه های امپریالیزم جهانی برای ایران و این خزعبلات نکشانند. برادر من شما آبجویتان را کوفت کنید بگذارید یک شب مال خودمان باشیم مرگ مادرتان.