روزهای تابستانی یک کرم کتاب سابق
دیروز رفتم توی حیاط پشتی برای کامل کردن “کلکسیون” برگم. ماجرا این است که باید یک کتابچه درست کنیم درباره اصول گرافیک و این قرتی بازیها و هر کداممان باید برای کتابچه خودش یک “تم” خاص انتخاب کند. مثلا مجموعه مداد رنگی ها یا میوه و از این خزعبلات. من برگ را انتخاب کردم، آن هم از روی “چیز” گشادی که حوصله نداشتم زیاد زور بزنم برای انتخاب تم. شانسی هم “کارولین” خوشش آمد. خلاصه دیروز که رفتم حیاط پشتی و از نزدیک زیر آن آفتاب گرم بعد از ظهر یک نیم ساعتی لولیدم وسط دار و درختها و شکوفه های رنگ و وارنگ، کلی روحم گشاد شد. تا به حال شده است که روحتان یکدفعه آنقدر گشاد شود که بخواهد از یک جایی تان بزند بیرون؟ دیروز برای من اتفاق افتاد.
هوا که گرمتر شده است، جک و جانورها هم بیشتر جولان می دهند. نیمه شب در آشپزخانه را که رو به حیاط پشتی است باز می کنی، توی تاریکی کلی صدای شاخ و برگ می آید. یا مثلا شب ولو شده ای روی تخت که یکدفعه می بینی یک چیزی دارد “گارامپ گارامپ” می دود روی سقف. بعضی وقتها که اعضای شریفمان می چسبد زیر گلویمان. حق هم داریم خوب. تو هوای خودت نشسته ای، یکدفعه یک چیزی بالای سرت می گوید “گرومپ”. به قول مرحوم پدربزرگم “تخم خور” می شوی خوب. بعد هم با خودمان می گوییم انشاء الله پاسوم است. مهران هم برای اینکه خیال هردویمان را راحت کند سریع می گوید “پاسومش خیلی گنده اس!” چون هر دوتایمان می دانیم که پاسوم اونقدر بزرگ نیست که بتواند چنین صدایی تولید کند. خلاصه ما اینجا رو درختهایمان فقط میمون نداریم. البته بعضی وقتها هم باحال است. مثلا بعضی صبحها که می روی تو حیاط و می بینی یک دارکوب اندازه خر، نشسته است روی بند رخت همسایه، روزت منور می شود کلا!
هفته های آخر کالج است و سرم حسابی شلوغ. ترم دوم – اینجا به دوره های سه ماهه می گویند ترم. هر دو ترم یک “سمستر” است که می شود همان ترم خودمان – کوتاه است و تکالیف همه فشرده می شوند و می مانند برای روزهای آخر. هرچند وضع من توی کلاس از همه بهتر است صدقه سر لنگ هوا کردن و پول مفت دولت را گرفتن. بقیه یا کار می کنند، یا زن و بچه دارند و کمک هزینه دولتی کفافشان را نمی دهد. برای همین وقت کم می آورند. اینجاست که می گویند قناعت کردن خوب است. ولی با این حال من هم باید یه نمه بیشتر گاز را فشار بدهم برای رسیدن به آخر ترم. فی المجلس ، امروز قبل از رسیدن یاسر کتابچه کارولین را تمام کردم. مانده است کمی ریزه کاری و بعد “پی دی اف” و بعد هم پرینت. کلاس نقاشی اش هم که همان هفته پیش تاییدش را گرفتم ازش و این هفته که کتابچه را بدهم دستش، شر دو کلاس کاملا کنده می شود. اوضاع کلاس تایپو هم بدک نیست. کلاس عکاسی و فوتوشاپ هم نصف کارش را تمام کرده ام و بقیه اش هم “ماستمالیزاسیون” فوتوشاپی است که نهایتا یک روز وقت می برد. می ماند کلاس “دیزاین” بسته بندی که اصلا فکر هم نکرده ام بش تا همین الان که نوشتم و اصلا نمی دانم چه کوفتی هست و چقدر طول می کشد.
فیلم دیدنمان همچنان ادامه دارد. می نویسم ازشان. هر فیلمی را که می بینم – البته نه همه را، بستگی دارد به وقت – داستانش را می نویسم می گذارم روی “جاده یکطرفه“. مدیونید اگر انگلیسی بلدید، نروید بخوانید ایرادهایمان را بگیرید. بخیه لازم می کند آدم را. سر یک چیزهایی گیر می کنی که تا قبل از آن فکرش را هم نکرده ای اصلا. مثلا ماشین را کوبید به دیوار را چطور بنویسی، یا خودش را از ساختمان پرت کرد پایین چه فعلی می خورد و از این دست گیرها. به هر حال داریم مشق می کنیم. ارواح آقا بروید بخوانید چیزی دیدید غلط است بگویید ما هم یاد بگیریم.
یک کتابفروشی هست توی هورنزبی، سر راه کالج که تو این دو سالی که توی آن منطقه پرسه می زنم همیشه سرم را مثل گاو می انداختم پایین و از جلویش رد می شدم. چند روز پیش دنبال یک کتاب بودم از “هلن گارنر”. گفتم شاید داشته باشند. رفتم تو. جایی بود که من اسمش را گذاشته ام بهشت کرم کتابها. از آن کتابفروشی هایی که کتابهای قدیمی را چیده اند روی هم تا سقف و اگر چیزی می خواهی باید هم بکشی و بروی دو ساعت لای کتابها بگردی. نزدیک یک ساعت همینطور کتاب زیر و رو می کردم تا آخرچشمم وسط آن همه دلبر دلنواز افتاد به دوبلینی های جویس. تو دو دوتا چهار تای بخر نخر بودم که کتاب بغلی اش یقه ام را گرفت که دیگر نمی شد شک کرد: مجموعه آثار جویس! با جلد مقوایی و ورقهای زرد.یادم هست چند سال قبل خواهرم عروس شد برای پیدا کردن “اولیسس” به فارسی و آخرش هم همان خواهرم عروس شد فقط. خلاصه این روزها توی قطار داریم با جناب جویس کل و کشتی می گیریم با این انگلیسی گند گهمان.
امشب هم یاسر بلند شد آمد اینجا و آن هم با دست پر. تنباکو نداشتیم که رفته بود گرفته بود، با بلال و یک بسته چای و یک بسته نبات زعفرانی. بساط پهن کردیم توی بالکن و تا بیخ نافمان حال کردیم با این شب غیر تعطیل تابستانی. جای همه بروبچه های اسیر بند دیو خالی .
اسکات و سربازان یهودی هیتلر
این بار بحث از اینجا شروع شد که من گفتم دنیای امروز ما را – هر گهی که هست، خوب یا بد – دو قوم یهود و آنگلوساکسون ساخته اند و بعد بحث کشیده شد به ریشه های مشترک نازیسم و صهیونیزم و جنگ جهانی دوم و آلمان نازی. موضوع مورد علاقه من که فکر می کردم سرتا تهش را خورده ام. قبلا بارها صحبت شده بود از این موضوع در موارد مختلف، از جمله مسئله بانک بین المللی مستقر در سوییس که انگلیسی ها به واسطه همین بانک در گرماگرم جنگ دوم، میلیونها لیر وام داده اند به آلمان – یعنی کشوری که داشتند باش می جنگند – و مسئله یهودی کشی و قس علی هذا. این بار هم باز بحث کشیده شد به هولوکاست و ریشه هایش و اینکه این یک نقشه کلی بوده است و غیره، که یکدفعه اسکات از کتابی اسم برد که ارزش گوش تیز کردن را داشت :” سربازان یهودی هیتلر” و اینکه نویسنده کتاب از یهودیانی اسم می برد که در ارتش نازی حتی تا سطح فیلد مارشالی هم بالا
کتاب را می شود با یک جستجوی ساده اینترنتی دید و اگر عمری بود خودش را هم گیر می آورم. ولی این بحث اسکات حس بی اعتمادی را عجیب زنده کرد دوباره در وجودم. تمام مدت داشتم به این فکر می کردم که توی این دنیا واقعا به چی می شود اعتماد کرد، وقتی اسطوره ضد یهود هم گوزو در می آید از آب و مهره ای برای اجرای نقشه های فراموشخانه های اداره دنیا. واقعا چی را می شود باور کرد؟
تاثیر اسکات روی فکر و نگاهم به دنیا انکار ناپذیر است. آشنایی مان بر می گردد به نیمه شبی که کلیدش را توی آپارتمانش جا گذاشته بود و تا مسئول ساختمان کلید زاپاس بیاورد “تلپ” شد آپارتمان ما. آن وقت حدود یک سال مانده بود به بحران اقتصادی، که اسکات پیش بینی اش کرد. گفت که اقتصاد خوانده است و در بانک کار می کند. گفت که اقتصاد آمریکا در حال فروریزی است و ما فقط گوش دادیم و توی دلمان به این پسرک آلمانی – انگلیسی تبار خندیدیم که چرند می گوید. اما مصاحبت با مهران گویا به دهانش مزه کرده بود که دو – سه شب بعدش ساعت یک نیمه شب، مست پاتیل آمد دم در آپارتمانمان را زد که می توانم بیایم تو حرف بزنیم با هم؟ من خواب بودم و مهران هم راهش داده بود تو و همان شد اول رفاقتمان. بعدها که بحران اقتصادی شروع کرد به درو کردن و آمریکایی ها خواهر و مادرشان عروس شد، تازه دوزاری ما افتاد که آهااااا!
بعد کم کم کشیده شدیم توی آرشیو مغز و کتاب و دی وی دی اش. اولین سری شبی بود که دعوتمان کرد خانه اش به صرف لازانیا و شراب قرمز و یکی – دو ساعت مستند بازخوانی پرونده قتل کندی. فکر می کنم از اینکه می دید ما هم مثل خودش خوره این مزخرفاتیم سرکیف آمده بود. بعد کم کم دیدارها بیشتر شد و انصافا هم هر بار او زنگ می زند که بیایید برویم بیرون، مگر اینکه ما بخواهیم برویم سینما که خبرش کنیم.
تاریخ می داند مثل سگ بی پدر! و نه فقط لایه های بالایی، که لایه های زیرین. دلیل حوادث، توطئه ها، قرارهای پنهانی. پاسپورتهای معتبرش هم کمکش کرده اند که هرجای دنیا می خواهد برود. پس اگر می گوید فلان معبد فلان گروه در واشنگتن، یعنی خودش رفته است و دیده. خلاصه که این “گیک” دوست داشتنی، هر دفعه چیزی برای رو کردن دارد در مجالس دو – سه نفره ما. تنها آرزوی این کاپیتالیست افراطی هم این است که پولدار شود و برود یک گوشه دنیا بنشیند و کتاب بنویسد.
به هر حال از آخر هفته قبل و ماجرای فیلد مارشالهای یهودی هیتلر مغزم عجیب “تیلیت” این جریان شده است و دائما دارم به تمام آن آدمهایی فکر می کنم که چه مخلصا و خالصا به هر مزخرفی که بهشان گفته می شود باور دارند و برای آن باور حتی آدم هم می کشند و حاضرند که بمیرند هم. انسان، واقعا که جانور غریبی است.
——————————————————
Geek:unpopular or unusual person, boring person*
از اعتصاب تا سیاست
خلاصه اعتصاب اول کار نکرد تا این چهارشنبه که باز هم حق التدریس ها جلسه داشتند و این بار دیگر “قاطی” کردند و همان از جلسه که آمدند بیرون اعلام اعتصاب کردند. ما سر کلاس کارولین داشتیم نقاشی می کشیدیم که دیوید معلم عکاسی مان آمد دم در کلاس و خبر داد که اعتصاب است. همه هم در یک جایی شان عروسی شد، چون تعطیلی کلاسهای چهارشنبه به معنی یه هفته وقت اضافی برای تحویل مشقهایمان بود. آن وسط من از همه بیشتر ذوق کردم. نه به خاطر وقت اضافی که باعث شد این آخر هفته با وجدان راحت لنگهایم را هوا کنم و 16 ساعت بخوابم، بلکه به خاطر اتفاقی که افتاد. بالاخره نمردم و توی این مملکت یک اعتصاب مردانه دیدم. کم کم داشتم نا امید می شدم. آنقدر ذوقمرگ شده بودم از خبر اعتصاب که همه کلاس میخ شده بود روی من. اینها چه می فهمند لذت اعتصاب را!
معلم “دیزاین پراسس” مان دست گل پسرش را گرفته است و دو نفری زده اند به بیابانهای استرالیا. برای همین هم کلاسش مثل این بچه یتیمها دارد دست به دست می شود بین معلمها. این هفته موعد تحویل پروژه وایکینگها بود. می دانستم که هیچکس آماده نکرده است کار را، بجز من که یک هفته از تعطیلاتم را به فاک دادم سرش. وقتی رسیدم سر کلاس قبل از من فقط یک نفر آمده بود. معلم تازه هم یک عدد جنتلمن انگلیسی اتو کشیده بود، از همانهایی که ولشان کنی دوباره بساط چوب و فلک را علم می کنند سر کلاسها. از آنجایی هم که بین بچه های کلاس فقط اینجانب کمی “اولد فشن” تشریف دارم و بقیه کمی تا اندازه ای آدم فضایی هستند، مورد توجه این آقا بزرگ عصر چارلز پنجم قرار گرفتیم شدید. با مزه اینجا بود که بعدا وقتی برای تحویل کار رفتم دفتر استادان حق التحریر، دو ساعت مخم را کار گرفت به غر زدن به خاطر رفتار دانشجوها که این چه وضعی است و این رفتارها دارد “نورم” می شود و اینها نمی فهمند و از این قبیل حرفها. کلی یاد استادان خودمان افتادم تو ایران که تا کمی حالشان گرفته می شد از خر و گوساله بارمان کمی گردند تا پفیوز و بگیر برو جلو. ولی کلا با این ” اولد فشن بریتیش من” کلی حال کردم. کلا ما اینها را بیشتر درک می کنیم!
همچنان داریم فیلم می بینیم مثل سگ. مهران پیشنهاد داد حالا که داری مثل سگ فیلم می بینی حداقل جایی چیزی بنویس درباره شان. این بچه فکرهای خوبی می زند به سرش. شاید نوشتم. اگر بنویسم توی جاده یکطرفه و به انگلیسی می نویسم که هم وبلاگ انگلیسی مان شامل خمس نشود و به قول زن بابایم “مشغول ذمه” نشویم، هم شما کمی به انگلیسی ما بخندید و روحتان شاد شود.
من تحتها الانهار مطلب قبلی دیدم جماعت چه دل خونی دارند از این کنعان! البته فیلم خودش کلم پیچ هست، سینماها هم خودشان بخواهند سانسور کنند که عاشورا می شود کلا. کل ماجرای فیلم این بود که این خواهرمان با آن علی آقا بله! یعنی بعد از ازدواج با جناب استاد گرامی، عشق دوران دانشجویی دلنشین تر به کام نشسته اند. بعد هم که خانه مجردی علی آقا ( آقا مرشد!) و مابقی قضایا. خواهر از فرنگ آمده هم همان روزی که با علی رفت در خانه اش برای کرایه کردن، قضیه را فهمید چون قبلا با خواهرش رفته بود آنجا. برای همین شوهر از شنیدن خبر حامله گی شوکه شد چون اینها مدتها بود که با هم نمی خوابیدند – که البته تو سینمای ایران نمی شود این را علنا نشان داد- و برای همین هم بود آن جمله اخر زن که “بمانم؟” . این یعنی که مرا می بخشی به خاطر خیانتم به تو؟ البته همه اینها پس از تاملات واپسینی حالیمان شد وگرنه به محض تمام شدن فیلم حالت بزی را داشتم که یک کلم سخنگو گذاشته باشند جلوش.
نمی دانم نوشته ام یا نه. برای رشته ادبیات تقاضا دادم برای دانشگاه “وسترن سیدنی” که اگر قبول کنند برویم “پارت تایم” ادبیات بخوانیم. اگر شد که به قول اینها ” گود”، وگرنه یک فکرهای دیگری داریم که انشاءالله به وقتش اعلان رسمی می کنیم. از همین الان هم بگویم که فکر ازدواج نیست. بل نگیرید. البته اگر “کیس” مناسب سراغ دارید معرفی کنید، قول می دهیم ” کانسیدریشن” کنیم روش.
الان هم ساعت شش غروب روز یک شنبه است و من هنوز صبحانه نخورده ام! دیشب برو بچه ها “تلپ” شدند اینجا تا یک و دوی نیمه شب به فک و شعر گفتن. عین بچه های خوب هم همه چیز را، از سوسیس و مرغ بگیر تا آبجو خودشان خریدند آوردند. دستشان درد نکند. ما هم پررو پررو صدایمان در نیامد . البته که خوب به قانون ایران “مکان” از ما بود طبیعتا و ما می بایست “خرج فری” باشیم. خوش گذشت به هر حال. آرمان هم طبق معمول همین جا کپه مرگش را گذاشت و صبح من خواب بودم که رفت. این بشر شبهای تعطیل به قصد نرفتن خراب می شود خانه ما. خلاصه که جای همه اسیران وطن خالی، خوش گذشت. هرچند که ما به فاک فنا رفتیم اینجا و نشد که یک مهمانی برویم یا بدهیم و آقایان مثل آدم بیایند و بخورند و بنوشند و فک و شعر بگویند و بروند و حرف را به سیاست و نقشه های امپریالیزم جهانی برای ایران و این خزعبلات نکشانند. برادر من شما آبجویتان را کوفت کنید بگذارید یک شب مال خودمان باشیم مرگ مادرتان.
خدا پدر صلوات فرستو بیامرزه، دومی رو بلندتر برفس*
ولی خوب فیلم می بینم گوش شیطان کر. دیروز رفتیم سینما “آخرین رقاص مائو” را دیدیم بالاخره. اگر کسی دلش می خواهدحالش از هرچی رژیم انقلابی است به هم بخورد ، برود ببیند فیلم را. هرچند که نگذاشت کیفمان خوب کیفور شود و آخر سر و درست در سکانس پایانی، تعظیم کرد به چین مدرن قدرتمند بعد از دوران اصلاحات. انگار که تمام آن حماقتها مختص مائو بوده است و زنش و یکی – دو نفر دور و بریهایش و همه آنهایی که کشته شدند و زندگی شان به گه رفت چغندر قند بودند و نه آدم. به هر حال مدتهاست که فهمیده ام برای اصلاحات باید عدالت را قربانی کرد و چاره دیگری هم نیست. بگذریم از خاکی سیاست، فیلم خوبی بود کلا.
یک پای سینمایمان اینجا “اسکات” است. دوست آلمانی – انگلیسی – استرالیایی مان. بچه با سواد بانمکی است وقتی حوصله اش را داشته باشی. یک کمی رفتارش برای یک آدم غربی عجیب است. مثلا زنگ می زند که من دارم می آیم آنجا. هر بهانه ای بیاوری نمی توانی شرش را کم کنی از سرت. مثلا بگو من مرده ام. می گوید خیلی خوب، پس من می آیم تشییع جنازه! بعد هم که قطع می کنی می بینی دارد زنگ در را می زند. یعنی اول راه می افتد، بعد تلفن می کند. مخصوصا که پایه قلیان هم شده است خفن. دیروز مثل یک بچه ننه پنج ستاره، رفته بود پیش مامانش. اگر می آمد کلی اطلاعات تکمیلی داشتیم در مورد فیلم و تاریخ انقلاب چین و اصلاحات بعد از مائو و محاکمه زن مائو و قس علی هذا.
دو هفته تعطیلی وسط ترم کالج بد جور نمره کالیبرمان را اضافه کرد. تنها کار مفیدی که کردم توی این دو هفته، منهای کتابچه وایکینگها، فیلم دیدن بود. چند تایی هم فیلم ایرانی دیدم، از جمله کنعان که آن هم تقصیر مهسا شد. اول خوشم نیامد از فیلم، کلی هم بد و بیراه بار جامانده شاه شهید کردم، ولی بعدتر فهمیدم اصلا فیلم را نفهمیده ام خیر سرم. کار قشنگی است. وقتی می فهمی اش تازه از جسارت کارگردان و نویسنده شوکه می شوی برای انتخاب چنین موضوعی. نمی دانم چطور توانسته است از ممیزی ارشاد بگذرد. شاید حضرات ارشادی هم نفهمیده اند جریان چیست که البته بعید نیست ازشان. خود جناب وزیر که فکر نمی کنم توی تمام زندگی اش دو تا فیلم درست و حسابی دیده باشد یا دو تا کتاب حسابی خوانده باشد. بقیه هم لابد با حضرتش از یک قماشند. به هر حال کنعان را دوست داشتم. ببینیدش. هرچند اخلاقگرایی مزخرف دست و پاگیر حکومتی مجبورشان کرده است که فیلم را مثل کلم پیچ بپیچانند، ولی همچنان فیلم خوبی است.
فردا بعد از ظهر انجمن قلم استرالیا با همکاری عفو بین الملل دارند سمیناری برگزار می کنند در باره وقایع اخیر ایران. مثل اینکه این بار نه داخلی ها کوتاه می آیند و نه خارجی ها. فیلمهای نمایشگاه را هم که دیدم و قضیه حمله به کروبی روحم شاد شد. اگر زیاد چیزی نمی نویسم از این جریانات برای این است که نمی خواهم مصداق قضیه کنار گود و لنگش کن باشم. خودم که ایران بودم تا کسی از ان طرف آب چیزی می گفت اولین چیزی که سر زبانم می رسید “تو خفه شو” بود. الان هم دلیلی نمی بینم که دیگران همین را به خودم نگویند. پس خودم پیشاپیش خفه می شوم. ولی خوب به هر حال ما هم در غم و شادی اش شریکیم، اگر در عذابش شریک نباشیم. هرچند در عوض شمایی که داخل هستید عذاب وجدان در کنج عافیت بودن را ندارید.
اوضاع درس و مدرسه هم به لطف آقا امام زمان بدک نیست. هر جوری هست لک و لک کنان خودمان را می کشانیم پا به پای بقیه بچه ها و نمی گذاریم آبروی اسلام و مسلمین برود. تو بعضی کلاسها هم خودمان را عسل می کنیم هوارتا. مخصوصا کلاس تایپوگرافی که خیلی حال می دهد. گاهی اصلا نمی فهمم چهار ساعت چطور می گذرد لاکردار. زیاد هم که خسته می شوم کافی است سرم را بچرخانم سمت “نیوکای” خوشگل مامانی و یک کم گپ بزنم تا روحم شاد شود دوباره. کلاس عکاسی هم که می نشیند روبرویم معمولا، بماند.
تعداد ایرانی های تازه وارد جلسه پنجشنبه های “کامیونیتی سنتر” دارد زیاد می شود همینطور. سه شنبه بعد از ظهر ها را هم گرفتیم، این بار دیگر مخصوص جوانان و نوجوانان بالای 15 سال. سه شنبه هفته قبل که اولین جلسه بود، بجز من و مهران فقط ارشیا آمد که چند ماهی است با مادر و برادر کوچکش آمده اند اینجا. تفاوت استرالیا و ایران را به خوبی می شود توی حرفهای این بچه های تازه وارد دید. کسانی که آنقدر سن داشته اند تا ایران را تجربه کنند و حالا خواه ناخواه مقایسه می کنند. ارشیا می گفت هرگز حاضر نیست دوباره برگردد سر کلاسهای ایران. یاد دوران مزخرف دبیرستان خودمان افتادم. دخترها که دیگر بماند. افسوس روزهای تباه شده جوانی و نوجوانی مان توی آن رژیم منحوس گه مذهبی تا دم گور رهایمان نخواهد کرد.
———————————————–
این گاو تک شاخ هم ادا و اصول درآورده است و می خواهد ننویسد از این به بعد. نمی دانیم چه مرگش شده است، ولی همین جا رسما از حضرت گنده بکشان دعوت می کنیم خودشان را لوس نکنند لطفا و مثل یک بچه کرگدن خوب برگردند سر ملک و املاکشان.
* تیتر هیچ ربطی به مطلب ندارد.
